• Yvirlit
  • Prenta
  • RSS hald

Faðir og dóttir

 

Faðir og dóttir

 

CCF 124 C

TSB D 324

 

1 Faðir spurdi dóttur á ráð:

“Vilt tú giftast mann í ár?”

 

Men riddar svevur aleina.

 

2 Hon svór tað við Gud og menn,

hon hevði hvørki hugsað ella tonkt tað enn.

 

3 Hon svór tað við munni,

hon var so skær sum ein nunna.

 

4 Hon svór tað við sannan Gud,

at eingin veit, hvat kemur í hug.

 

5 “Hvat var tað fyri ein riddar[i] fín,

í aftan reið í garðin tín?”

 

6 “Tað var ei nakar riddar[i] fín,

tað var Kristin, terna mín.”

 

7 “Tað plagar so Kristin, terna tín,

at skera so stuttan stakkin sín?”

 

8 “Døggin drívur so kalda,

jomfrú plagar síni klæði upphalda.

 

9 Døggin drívur so víða,

jomfrú plagar síni klæði uppsníða.”

 

10 “Hvat var tað fyri lítil kind,

í aftan græt í búðum tín?”

 

11 “Tað var ikki lítil kind,

tað var Falkin, hundur mín.”

 

12 “Tað plaga so tínir hundar smá,

at hava reiv, list og húgvu á?”

 

13 Kongurin burtur í markina reið,

hann møtti ein riddara á sínari leið.

 

14 Kongurin sínum svørði brá,

hann hjó riddaran í lutir tvá.

 

15 Hann tók upp hansara høvur,

tað bant hann við sín saðilgjørð.

 

16 Hann tók upp hansara hond,

hana bant hann við sín saðilvong.

 

17 Kongurin heim í garðin reið,

úti hans dóttir fyri honum stóð.

 

18 “Kennir tú nakað hetta høvur,

sum hongur við mín saðilgjørð?”

 

19 “Eg kenni enn, so kendi eg tá,

so mangt eitt koss á vørrum lá.”

 

20 “Kennir tú nakað hesa hond,

sum hongur við mín saðilvong?”

 

21 “Eg kenni enn, so kendi eg tá,

so manga nátt á armi lá.”

 

22 “Kennir tú nakað hendan fót,

sum hongur við mín saðil góð?”

 

23 “Eg kenni enn, so kendi eg tá,

so mangt eitt spor til búðin[a] mundi gá.

 

24 Gud forláti tær, faðir mín,

í hvat tú gjørdi mót dóttur tín.

 

25 Gævi tað Gud og faðir mín,

at eldur hevði staðið í búðum tín.

 

26 Og tú var innibrunnin,

fyri øll tey ráð tú kundi.

 

27 At tú var inni varin,

og eg fyri uttan *staðið.”

 

28 Setti hon eld á hvíta lín,

inni brendi hon faðir sín.

 

Men riddar svevur aleina.

 

CCF 124 C

TSB D 324

 

Handrit: Savn Hammershaimbs (AM, Access, 4). Gudmund Effersøe skrivaði upp, 1846.

 

Útgávur:

 

1. Føroya kvæði, (N. Djurhuus  greiddi til útgávu 1972), Band VI, s. 66.

2. Føroya kvæði (Inngangur og úrtøk eftir Dánjal Niclasen, 2004) 32. bind, s. 142.

 

Heimild: Úr Streymoy:  Gudmund Effersøe, føddur í Tórshavn (1827-1916), Vestmanna, 1846.

 

D 324 Faðir og dóttir (Girl denies having lover, but confesses when shown evidence of his death)

Maður spyr dóttur sína (cN, cS: systur, cS: móðir spyr dóttur), hvør ið eigur hestin, hann hevur sæð uttan fyri hurð hennara, hvør ið eigur stivlarnar við song hennara o.s.fr. (cÍ: Kongur spyr dóttur sína, hvussu tað ber til, at pinkubarnið, hann júst hevur funnið í skóginum, líkist henni so nógv. cÍ: Kongur hóttir við at brenna barnið. Tá viðgongur dóttirin, at hon hevur ein unnusta, og pápi hennara spyr spurningar um hann.) Gentan hevur meinaleysar frágreiðingar til allar spurningarnar. (cD, cF: Pápin hittir unnustan hjá dóttrini úti í skóginum og ger av við hann.) cD, F, cÍ, N, cS: Síðani vísir maðurin gentuni eina avkvetta hond (F, cÍ, N: og høvur, cÍ: og fót) og spyr hana, um hon kemst við hana. Tað ger hon, tað er hond unnustans. Y m i s k i r e n d a r: F: Gentan setir eld á húsini hjá pápanum, og hann brennur í hel. cÍ: Hon ynskir eftir, at húsið hjá pápanum skal brenna við honum inni, og so verður. cN: Gentan ger av við beiggja sín. cN: Hon setir eld á síni egnu hús og doyr inni í teimum, meðan pápi hennara druknar seg. cD: Gentan druknar seg og barn sítt. cÍ: Hon doyr av sorg ella flýggjar inn í skógin ella fer í klostur.

á føroyskum: CCF 124 (eisini á donskum, íslendskum, norskum og svenskum)

 
 
Nám Hoyvíksvegi 72 Tórshavn Tel. + 298 755150 snar@(if you can see this please update your browser)snar.fo © Nám 2020